Bim, Bam, Bom, hé dat klinkt anders dan het Gammalagammala uit die toeters van een minnerette! En inderdaad, het zijn de kerkklokken van de kerk, de kerk met de begraafplaats waar ik het eerder over had. Het is zondag en dus kerkdag! En omdat ik gewoon nieuwsgierig ben, me graag aanpas en ik misschien aan daarboven kan vragen of ze voor de moeder en het dode kindje willen zorgen, ga ik mee naar de kerk met de rest van de GH. De kerk is zo dichtbij dat als ik hier een keer dronken zou zijn geweest ik het met koprollen had uitgemeten, dus bij de laatste Dong lopen we de deur uit met allemaal een boek vol zilverwerk onder de arm, net zoals kortjakje. In de kerk staan een paar bankjes waar de oudjes kunnen zitten en de rest zit allemaal al op kleedjes op grond en we gaan ertussen zitten. Wat een grappig gezicht… allemaal van die kleine Bengaaltjes en dan ineens 4 blanke, soort van reuzen ertussen ! Maar voor ik kan lachen komt de priester, pastoor, dominee (ik weet niet eens wat het is, oeps…) binnen en begint : ” Nomoshka! gammalagalagamala hupsefulps” en iedereen staat op. Onhandig, stijf en natuurlijk net te laat sta ik ook op om uit volle borst mee te zingen, maar dan zie ik ineens dat ik ongeveer net zo breed ben als dat de vrouw naast me lang is en ik krijg toch een lachaanval, zo misplaatst! Gelukkig krijg ik mezelf onder controle en neurie vrolijk mee.’ AMEN’ zegt iedereen opeens, ha dat ken ik en dat betekent het einde, dus dan zal ik zo wel moeten gaan zitten. En om niet weer de laatste te zijn, laat ik me behendig door de knieen zakken en neem ik plaats in kleermakerszit op het kleedje, zo ik zit! “Hupseflupsi flapsi” zegt de man met de tabbert en iedereen gaat op z’n knieen in de bidhouding…

Lees de rest van dit bericht »

Ik word wakker en kijk naar buiten vanuit mijn kamer. Ik heb gewoon uitzicht over de ‘rural life’ van Bangladesh vanuit mijn kamer. Echt heel gaaf! Rijstvelden, spelende kindertjes in een meertje, wat koeien, geitjes, ganzen, mensen die in gekleurde doeken gewikkeld met manden op hun hoofd vol met  tientallen kilo’s (soms letterlijk) shit over de kleine dammetjes lopen. Die shit die ze op hun hoofd dragen zijn echte koeienvlaaien die ze tegen muren en langs de spoorlijn laten drogen. Helemaal zeker ben ik er niet van, maar volgens mij gebruiken ze die gedroogde drollen als soort BBQ kolen, maar dan anders J.  Maar wat een uitzicht, wat een rust, wat een verschil met Dhaka!

Lees de rest van dit bericht »

Parbatipur, een wirwar van railsen en alleen omdat het geografisch eigenlijk in de weg ligt, echt niet omdat het een druk knooppunt is, een metropool of distributiestation. Ik stap uit en er is me verteld dat er nog een groep blanke mensen ergens in de trein zitten, dus ik kijk haastig om me heen of ik nog een paar witte achterlijke debielen met grote tassen zie. Maar niets te bekennen! Ik loop het perron op en neer en wacht tot de trein weggaat, nog steeds geen foreigner te zien, nouja, dan maar naar de uitgang, daar wacht een auto op me. Dus ik loop het station uit en zie rickshaws en bengalen, maar geen auto. Ik ga zitten, mensen lachen me uit, want op mijn rug heb ik een grote rugzak en op mijn buik een kleinere (echt onwijs grappig…of er was iets anders  wat heel grappig was waar ik geen erg in had…) Maar goed, ik sla 6 aangeboden rickshaw ritjes af, zeg drie keer “Bangla nai” (dus dat ik geen bangla spreek) om mensen af te wimpelen en 20 minuutjes gaan voorbij, nog niets te bekennen. Het begint een beetje te schemeren en ik zit op een station in Bangladesh, in the middle of fucking nowhere, no clue waar ik heen moet en begrijp ineens dat dit misschien wel de reden is waarom ik de hele dag geen zin had om uit mijn comfortzones te stappen. Aan het einde van de reeks overwinningen wacht niets meer dan een nog grotere uitdaging… Maar op dit moment heeft het geen zin om filosofisch te gaan zitten lullen en moet ik met een oplossing komen, dus ik stap op een rickshawknakker af en vraag of hij LAMB kent. Hij knikt enthousiast, tenminste het hoofd schuin opzij, alsof hij een beetje spastisch is, maar dat doen ze allemaal hier. Jaha, denk ik, kan jij nou wel zeggen, maar ik loop hier al 2 maanden mee en dat zeggen ze allemaal! Dus ik vraag het nog vier keer en opeens zegt hij: “chi, chi, LAMB hospital” Aaah kijk, ik had hem niet verteld dat ik op weg was naar een ziekenhuis, dus hij kent het inderdaad en ik stap op.

P-U-D-D-I-N-G, P-U-D-D-I-N-G, IJSSSSSSSSSSS, langzaam verspreidt de rook zich over het perron en met de rook ook de mensen uit de net binnengekomen trein. Serieus een soort film dat zich meer dan 100 jaar geleden afspeelt , want uit een afgeladen trein stappen honderden mensen met tassen, manden , dieren, kinderen, koffers, balen groene bladeren en gevulde jutte zakken.  Iedereen loopt haastig heen en weer en door elkaar heen en na tien minuten zit ik (en met mij weet ik veel hoeveel mensen nog meer) in de trein. Ik kijk naar het perron en zie dat deze weer rustig en verlaten is, op de conducteur, een blinde , een oude en een manke bedelaar na.

Lees de rest van dit bericht »

Heb ik weer, meer dan twee maanden in Dhaka, Bangladesh, al vier keer de smoes gebruikt dat ik er last van had, alles gedaan wat de ervaren reiziger afraadt: kopje cha op straat hier, stukje ananas op straat daar, heerlijk dat local food en ijsblokjes in m’n drankje. En net de avond voor ik tien uur in een vieze Bengaalse trein moet op naar het noorden, even snel nog wat bij de dutchclub eet en vroeg naar bed ga, krijg ik er last van. De hele nacht heb ik liggen woelen, krampen, wel zes keer naar de wc en maar denken: ‘als ik me maar niet verslaap!’ Dus het werd één uur, twee uur, drie uur, vier uur! Oooh nee, nog maar drie uur, nog twee uur, nog één uur…

Lees de rest van dit bericht »

Een vriendelijke glimlach, een zwaai, een blije blik. Bengalen zijn aardig en vooral heel behulpzaam, zelfs als ze je niet kunnen helpen. Want na vijf keer gezegd te hebben waar ik moest zijn, zes keer gevraagd te hebben of hij het zeker wist, twee keer te hebben gezegd dat ik toch echt de weg niet kende nadat hij het MIJ vroeg en na vier keer te hebben gevraagd waar we moesten zijn, vertelde mijn CNG driver (toektoek chauf) met een brede smile dat ik er was, Old Dhaka. Ik verwachtte drukte, gezelligheid, handel, mensen. Maar ik zag huizen, steegjes, kleine winkeltjes en zwerfhonden. Langzaam begon te dagen dat ik misschien toch verkeerd zat. Geïrriteerd doch vol goede moed toch mijn bestemming te bereiken, liep ik voorzichtig, maar stevig door de straatjes. Nu wist ik wel dat Bangladesh een delta was, een afzetting van het elders wegsleten land, een uitmonding van rivieren, maar waar is die verdomde binnenstad? De straatjes werden smaller, de huizen verrotter en de straatstenen werden, daar komt ie, KLEI!  Dit is dus waarom sommige mensen ook wel zeggen dat Bangladesh een kringspier is dat niet goed schoongeveegd is, want daar lag ik! Hoppetee! Languit! Vol in de gore bruine drab! En er dan ook nog eens achterkomen dat ik aan de andere kant van de stad zit.

MAYBE kan je volgende keer niet zo behulpzaam zijn en me MAYBE gewoon zeggen dat je het MAYBE niet weet, dan vraag ik een ander die het MAYBE wél weet, zodat ik ZEKER niet in de bagger beland, Donhobhad (bedankt) !