Ik zit bij Feyenoord-Ajax of eigenlijk Ajax-Feyenoord (voordat er misverstanden ontstaan), maar goed een belangrijke wedstrijd voor beide teams , de bekerfinale. Tenminste een van de twee finales. Want iedereen heeft het vast meegekregen, de finale opgesplitst in een UIT en THUIS voor beide teams. Dit omdat grote jongens met grote ego’s nogal grootspraak hadden, terwijl ze allemaal een kleine herseninhoud hebben en we hen eigenlijk hadden moeten laten gaan met elkaar een kopje kleiner maken. Maar goed, een belangrijke wedstrijd voor de supporters.

(meer…)

Ik hang over mijn aanrecht en kijk gebiologeerd naar het oude koffiezetapparaat. Ik tel de druppels die langzaam in de koffiepot vallen en bedenk hoe ik als klein meisje ook altijd gefascineerd was door de omtovering van water naar koffie, zoals bij het toverei van de mini playbackshow van Henny Huisman, je gaat er als jezelf in en komt er als een ander uit. Zo gaat dat ook met koffiezetten, je doet er water in en vijf minuten later heb je koffie, water dusdanig van hoedanigheid verandert dat het niet meer terug te draaien is. Water, dat drupsgewijs in een zak met donkere poeder is gevallen, haar eigen weg heeft moeten vinden langs losse korreltjes, met allen een eigen verhaal, om vervolgens zich weer te voegen bij de andere druppels en dan niet meer water, maar koffie te heten. Met een andere geur, een andere smaak , een andere kleur en een ander effect.

(meer…)

Het zonlicht valt in bundels op het gras als een spotlight op het podium. Door het felle licht kan ze alleen de contouren van een klein kind zien, maar ze weet het, dit wordt haar kindje. Het speelt met een vrachtauto en maakt vrolijke ‘toettoet’geluidjes. Het kind is gelukkig, zij is gelukkig en ze legt haar handen op haar buik. Ze denkt aan de nachten die wel zwaar gaan worden, aan de poepluiers en aan de bergen met was. Ook denkt ze aan de avonden dat ze niet mee kan stappen met haar vriendinnen, aan de files waarin ze staat, omdat ze aan de schoolvakanties vastzit en aan de vele zaterdagen die ze bij de sportvereniging zal gaan doorbrengen. Maar ze vindt het niet erg, ze heeft het er allemaal voor over. Ze is vrij, houdt van het leven en is onafhankelijk,  maar om dit gevoel kan ze niet heen, het is onbeschrijflijk, bijna een soort dierlijke drift. De natuur laat zich horen of eigenlijk voelen en ze denkt aan het nest dat zij zal warm houden. Ze voelt het kind in haar leven. (meer…)