Ik zit bij Feyenoord-Ajax of eigenlijk Ajax-Feyenoord (voordat er misverstanden ontstaan), maar goed een belangrijke wedstrijd voor beide teams , de bekerfinale. Tenminste een van de twee finales. Want iedereen heeft het vast meegekregen, de finale opgesplitst in een UIT en THUIS voor beide teams. Dit omdat grote jongens met grote ego’s nogal grootspraak hadden, terwijl ze allemaal een kleine herseninhoud hebben en we hen eigenlijk hadden moeten laten gaan met elkaar een kopje kleiner maken. Maar goed, een belangrijke wedstrijd voor de supporters.
Nou vind ik sporten zelf altijd wel leuk (vooral het gevoel erna) en sport kijken ook altijd wel (omdat het meestal gepaard gaat met veel gezelligheid, een broodje kroket en een drankje), maar een uitgesproken mening laat ik graag aan anderen over en vooral als ze er verstand van denken te hebben!
“Diep, ga toch diep, achterlijke randebiel!” roept een vrouw naast me. Ze heeft nog een klodder mayo op de onderste van haar drie kinnen (een overblijfseltje van het net naar binnen gestouwd patatje), maar ze leeft erg mee. “Waarom luister je nou niet, godverdomme! Ik zeg toch diep!” en totaal verontwaardigd kijkt ze me aan. “Ik begrijp er niets van, ze luisteren nooit naar me en kijk, nu wordt er al een tijdje niet gescoord!” Tja, ik vind het ook raar dat ze niet naar je luisteren, je bent per slot van rekening één van de ongeveer 51.999 mensen (de 52.000ste ben ik) in de Arena die een mening heeft, verstand denkt te hebben en dit ook graag luidkeels blert…
Er wordt gescoord door Ajax en het hele stadion gaat uit z’n dak, niet normaal! Aan m’n andere kant staat een man zo hevig met zijn arm te draaien, alsof hij het hele repetoir van een draaiorgeldraaier er binnen 30 seconden doorheen wilt knallen en roept al draaiend: “Yes, Yes, ik wist het! Ik wist het! AJAX!! Heee AJAX!! Ik wist het!”
Als een volumeknop van een radio dat rustig wordt uitgedraaid, zo ook wordt het weer wat stiller in het stadion en opeens zie ik schuin voor mij een Surinaamse man zitten. Een soort afspiegelingsbeginsel is ook hier van kracht, maar hij is wel goed ingeburgerd! De beste man is namelijk volledig gehuld en behangen met Ajaxattributen. Vest, shirt, pet, broek, sokken (!), ik durf serieus te wedden dat zelfs z’n boxer ook een Ajaxemblame ergens heeft. Maar in tegenstelling tot de rest zit deze man heel rustig te kijken en commentaar de geven: ” Pass naar links, goed zo! Nu naar Siem, mooi! Pass door! Nu diep, oooo jammer! Maakt niet uit, kom op…!” Nu weet ik wel dat Surinaamse mannen over het algemeen wat slomer, oké rustiger, kunnen zijn dan sommige opgewonden kaaskoppen, maar wat is hier aan de hand?
De tijd tikt langzaam door en scheidsrechter Schaamhaar (hij heet blijkbaar Braamhaar, maar door de vrouw op links is hij omgedoopt tot Schaamhaar) fluit de wedstrijd af met een 4-0 op het scorebord. Een oorverdovend gejuich, gegil en gefluit overstemt zelfs mijn gedachten en de vrouw naast me roept nog even naar het veld: “Ja!! Zie je wel, ik zei toch dat je dat zo moest doen! En volgende keer meteen luisteren!” Ook de draaiorgelman staat weer met zijn arm te draaien en roept ondertussen: “Als ik dit toch geweten had, helden, als ik dit geweten had!” En de Surinamer loopt rustig weg, geen vreugde, geen woede, niets. En dat van zo’n grote fan. Zouden de spelers naar hem wél geluisterd hebben of was hij degene die de uitslag al wist en heeft hij het al gevierd. Zou hij invloed hebben gehad door bovennatuurlijke krachten of hulp hebben gevraagd aan voorouders? Wint Ajax omdat ze beter zijn of wint ie door Winti?
