Bangladesh, groen, plat en vochtig en als ik zo naar buiten kijk krijg ik even het gevoel dat ik in Nederland ben. Ik fantaseer dat ik in de trein zit van Groningen naar Amsterdam en even heb ik echt het idee dat dit werkelijk waar is. De pas geplante rijstvelden lijken op weilanden, de koeien hoef ik er niet eens bij te denken (want die staan echt te grazen op het land, zelfs de wit met zwarte) en met een beetje fantasie lijken de huisjes op de kleine heuveltjes in de schaduw van de bananenbomen op echte Hollandse boerderijtjes. We stoppen op een stationnetje en er stappen twee mannen in. “Madam, sorry but that’s our seat.”

Ik kijk op en doe alsof ik ze niet gehoord heb, want hoe asociaal het  eigenlijk ook is, ik ben niet van plan mijn plekje op te geven. Ik zit namelijk heerlijk aan het raam en ik zie Bangladesh voor het eerst en jij kent waarschijnlijk al elke rijstspriet meneer!

“Can I see your ticket, because that’s our seat?” En weer krijg ik het gevoel dat ik in Nederland ben, maar dit keer door het kneuterige gedrag dat we in lijn moeten lopen!

“O, I’m very sorry, is there a problem?” en ik geef ze mijn kaartje. Ze kijken ernaar en naar mij en ik kijk hen aan en zet een zielig- verslagen – ik ben alleen – please mag ik hier blijven zitten – mijn familie is heel ver van mij verwijderd en ik laat mijn nieuwe liefde achter-  gezicht op. En het werkt!

“What is the name of your country please?” vragen ook weer deze bengalen als ze naast me zijn komen zitten.

“Holland”.

“My son has been in Norway” zegt een van hen.

Ik antwoord met “O, wouw, that is so nice”, maar weer denk ik iets anders, wat kan mij het namelijk ene ruk schelen dat jouw zoon, dus niet eens jijzelf,  ooit in een ver verleden in Noorwegen is geweest, Nóórwegen en dus niet eens Nederland… Ja, onaardig eigenlijk! Eerst wil ik niet opstaan en hen de plek geven die hen toebehoort en dan wil ben ik niet geïnteresseerd in hun verhalen. Maar ik was nog steeds een beetje misselijk, de krampen kwamen nog steeds af toe opzetten en bij het idee alleen al in deze trein aan de diaree te zijn werd ik gek, daarbij was ik toch een beetje gespannen en ik had ik het gewoon even gehad met vriendelijk en geduldig te zijn. Gelukkig hadden deze mannen dit redelijk snel door, intonatie, gevoel en lichaamstaal zijn ergens toch een beetje universeel en dus lieten ze me met rust.

Na ongeveer 5 uur stappen de mannen uit en blijven het verliefde stelletje en ik weer achter in de coupe. Zo! Lekker rustig denk ik en het stelletje moet iets in de trend denken van ‘dat westerse meisje is wel wat gewend en daar hebben ze allemaal love marriages’, want de mannen zijn de trein nog niet uit of het meisje doet de deur dicht van de coupe, privacy! De jongen maakt het zich gemakkelijk door languit te gaan liggen met zijn hoofd in haar schoot en zij streelt rustig en liefkozend zijn gezicht en geeft hem af en toe kusjes. Heh? Dit mag niet in Bangladesh toch? Of was ik nou toch in Nederland?

Om het uur ongeveer stopt de trein op kleine stationnetjes en elk stationnetje meer betekent weer een uur dichterbij mijn bestemming. En stiekem wil ik dit niet en er bekruipt me een raar gevoel! En opeens besef ik iets grappigs, de hele dag namelijk al heb ik het gevoel als ik een plek moest verlaten dat ik dit niet wilde, maar waarom?

Moment één was dat ik het huis moest verlaten om naar het station te gaan. Ik wilde dit niet, want voelde me niet lekker en moest Dhaka achterlaten waar ik al 2 maanden zat, waar ik vrienden had gemaakt en iemand zat die ik leuk vind. Nou dat valt nog wel te begrijpen toch? Maar nu de rest, want ook aan mijn CNG rit van 3 kwartier door Dhaka wilde ik niet dat een einde kwam! Voor mij was het even een veilig plekje geworden, even voelde ik me het cadeautje in een surprise ei. Nog even rusig en veilig in de chocolade, maar zo een speeltje van een kindje dat het gele plastic dingetje niet openkrijgt en dus hevig door elkaar gerammeld wordt.  Toen het bankje naast de meneer in de Punjabi die om een pizza vroeg. Ook daar zat ik lekker en wilde ik gewoon niet weg. De man was aardig en ook nog grappig (oke, zonder dat hij het zelf wist, maar toch), dus ook dit werd iets vertrouwds. Zelfs mijn plekje aan het raam wilde ik niet afstaan, omdat ik me ook daar gewoon lekker voelde, vertrouwd zelfs, haha grappig toch. En nu moet ook nog eens mijn coupe verlaten met mijn verliefde stelletje en met mijn Nederlandse uitzicht. Nee! Al wordt een omgeving snel mijn comfortzone, nog een stationnetje alstublieft!

-wordt vervolgd-