Parbatipur, een wirwar van railsen en alleen omdat het geografisch eigenlijk in de weg ligt, echt niet omdat het een druk knooppunt is, een metropool of distributiestation. Ik stap uit en er is me verteld dat er nog een groep blanke mensen ergens in de trein zitten, dus ik kijk haastig om me heen of ik nog een paar witte achterlijke debielen met grote tassen zie. Maar niets te bekennen! Ik loop het perron op en neer en wacht tot de trein weggaat, nog steeds geen foreigner te zien, nouja, dan maar naar de uitgang, daar wacht een auto op me. Dus ik loop het station uit en zie rickshaws en bengalen, maar geen auto. Ik ga zitten, mensen lachen me uit, want op mijn rug heb ik een grote rugzak en op mijn buik een kleinere (echt onwijs grappig…of er was iets anders  wat heel grappig was waar ik geen erg in had…) Maar goed, ik sla 6 aangeboden rickshaw ritjes af, zeg drie keer “Bangla nai” (dus dat ik geen bangla spreek) om mensen af te wimpelen en 20 minuutjes gaan voorbij, nog niets te bekennen. Het begint een beetje te schemeren en ik zit op een station in Bangladesh, in the middle of fucking nowhere, no clue waar ik heen moet en begrijp ineens dat dit misschien wel de reden is waarom ik de hele dag geen zin had om uit mijn comfortzones te stappen. Aan het einde van de reeks overwinningen wacht niets meer dan een nog grotere uitdaging… Maar op dit moment heeft het geen zin om filosofisch te gaan zitten lullen en moet ik met een oplossing komen, dus ik stap op een rickshawknakker af en vraag of hij LAMB kent. Hij knikt enthousiast, tenminste het hoofd schuin opzij, alsof hij een beetje spastisch is, maar dat doen ze allemaal hier. Jaha, denk ik, kan jij nou wel zeggen, maar ik loop hier al 2 maanden mee en dat zeggen ze allemaal! Dus ik vraag het nog vier keer en opeens zegt hij: “chi, chi, LAMB hospital” Aaah kijk, ik had hem niet verteld dat ik op weg was naar een ziekenhuis, dus hij kent het inderdaad en ik stap op.

This entry was posted on dinsdag, juli 20th, 2010 at 05:42 and is filed under Daar, in een vreemd land. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. Both comments and pings are currently closed.