Een vriendelijke glimlach, een zwaai, een blije blik. Bengalen zijn aardig en vooral heel behulpzaam, zelfs als ze je niet kunnen helpen. Want na vijf keer gezegd te hebben waar ik moest zijn, zes keer gevraagd te hebben of hij het zeker wist, twee keer te hebben gezegd dat ik toch echt de weg niet kende nadat hij het MIJ vroeg en na vier keer te hebben gevraagd waar we moesten zijn, vertelde mijn CNG driver (toektoek chauf) met een brede smile dat ik er was, Old Dhaka. Ik verwachtte drukte, gezelligheid, handel, mensen. Maar ik zag huizen, steegjes, kleine winkeltjes en zwerfhonden. Langzaam begon te dagen dat ik misschien toch verkeerd zat. Geïrriteerd doch vol goede moed toch mijn bestemming te bereiken, liep ik voorzichtig, maar stevig door de straatjes. Nu wist ik wel dat Bangladesh een delta was, een afzetting van het elders wegsleten land, een uitmonding van rivieren, maar waar is die verdomde binnenstad? De straatjes werden smaller, de huizen verrotter en de straatstenen werden, daar komt ie, KLEI! Dit is dus waarom sommige mensen ook wel zeggen dat Bangladesh een kringspier is dat niet goed schoongeveegd is, want daar lag ik! Hoppetee! Languit! Vol in de gore bruine drab! En er dan ook nog eens achterkomen dat ik aan de andere kant van de stad zit.
MAYBE kan je volgende keer niet zo behulpzaam zijn en me MAYBE gewoon zeggen dat je het MAYBE niet weet, dan vraag ik een ander die het MAYBE wél weet, zodat ik ZEKER niet in de bagger beland, Donhobhad (bedankt) 
!
